ნინაკას ბლოგი

I just want to live while I'm alive…


დატოვე კომენტარი

გაიზაფხულებს

შემოდგომა, ჯუთა

ოქტომბრის სიცივე ოდესმე თუ ასეთ კომფორტს შემიქმნიდა ვერც კი ვიფიქრებდი.  საოცარი სიმყუდროვის სუსხია ქუჩაში, სახლში კი შეორთქლილი ფანჯრები მაბედნიერებს.

არ ვიცი რატომ, მაგრამ დიდი ხნის ნანატრ სიმშვიდის გრძნობას მგვრის ნაადრევი ზამთრის “ფუსფუსი” გარშემო. თითქოს იმას მიბრუნებს რაც ვრცლად


დატოვე კომენტარი

“ზამთარია”

ზამთარი მიყვარს–მეთქი რომ ვთქვა ვინმე დამიჯერებთ? არა, ვიცი. საკუთარ თავს თვითონაც არ დავუჯერებ. სითბოსა და მშვიდი ამინდის მოყვარული ვარ. მშვიდი წვიმაც მიყვარს და თოვლიც, ქარის გარეშე.

ჰო, ზამთარი არ მიყვარს–მეთქი ვამბობ, მაგრამ აქვე იმასაც ვიტყვი რომ ყველაფერს თავისი რომანტიკა აქვს. მათ შორის ამ უკანასკნელსაც.

დიდი ზაფხული იყო ჩემთვის, ბევრი, აქამდე უნახავი ადგილებითა და სხვადასხვა ემოციებით დატვირთული. ცხელი ზაფხული იყო, ყველანაირი გაგებით, ჰოდა სიცივე მოვინდომე, იმდენად მოვინდომე რომ ოქტომბრის დასაწყისში დავუწყე ძებნა. იმდენი ვეძიე თოვლიანი ადგილი, რომ ბოლოს ჯუთაში ამოვყავი თავი, დიდი იმედით რომ თოვლი დამხვდებოდა. იქ მისულს კი ვრცლად


დატოვე კომენტარი

Lullaby

L of 1900

მუსიკა, ეს არის ის, რის გარეშეც ბევრი ფილმის კადრი, უბრალოდ მშრალი და ნაკლებად ემოციური იქნებოდა. მუსიკა ის საშუალებაა, რომელიც ხშირად ფილმის კულმინაციური მომენტების გასამძაფრებლად გამოიყენება. მუსიკა ის ენაა, რომელიც ფილმის ყურებისას გაიძულებს ბოლომდე შეიგრძნო ის, რასაც ხედავ, ითრევს ყურს, გონებას, სხეულს და თვალებს აიძულებს კადრს მიღმა კიდევ უფრო მეტი ემოცია დაინახოს და შეიგრძნოს. არსებობს მუსიკალური თემები, რომლებიც პირდაპირ ფილმთან ასოცირდება და პირიქით, ისინი ერთად ერთ მთლიანს ქმნიან, სრულყოფილებას. ვრცლად


დატოვე კომენტარი

“გზა ნაფიქრი ნაბიჯით მიქროდა, იცვლიდა რითმს”…

10495831_879458722075213_1806716486031372500_o

.

დიდი ხანია ბლოგი ჩემი მუსიკალური ათეულით აღარ გამინებივრებია.  და აი ისიც:  ვრცლად


დატოვე კომენტარი

მ ა რ ი კ უ ნ ი კ ო

არსებობენ ადამიანები, რომელთა წასვლის შემდეგ, ჩვენ ცხოვრებას ვაგრძელებთ, თუმცაღა ვეღარასდროს ვხდებით ისეთები როგორებიც ვიყავით მათ გამოჩენამდე, ან მათი ყოფნის პერიოდში…

სიმართლე გითხრათ, არ მახსოვს როგორი ვიყავი მანამ, სანამ მარის გავიცნობდი. ან როგორ ვიყავი მანამდე, არც ეს მახსოვს… მე მხოლოდ ის მახსოვს პირველად როდის ვნახე. იმ წამიდან ვიცოდი რომ ჩვენ სიცოცხლის ბოლომდეც და იმის მერეც განუყრელი მეგობრები ვიქნებოდით. პატარები ვიყავით ორივე, მე მის სახლში ვიყავი, მარის დედა ჩემი მუსიკის მასწავლებელი იყო. რაღაცაზე დამტუქსა, არასწორი ნოტი ავიღე ალბათ, ან ტემპი ავურიე… არ მახსოვს. გასუსული ვიჯექი ფორტეპიანოსთან და ერთი სული მქონდა დარჩენილი წუთები როდის გავიდოდა, რომ სახლში გამოვქცეულიყავი. ფორტეპიანოს გვერდით კარი იყო, რომელიც მარის ოთახში შედიოდა. სწორედ ამ დროს შეიღო ეს კარი და გამოყო ჩემმა ტოლმა გოგომ თავი, გოგომ რომელსაც პირისახე მუდამ მზესავით უცინოდა, წითელი ლოყები ქონდა და წაბლისფერი კულულები, თვალი ჩამიკრა, გამიცინა და ქარივით ჩამიქროლა უკან, თან თანაგრძნობის ნიშნად მხარზე ხელიც წამომარტყა. ჰო და, ჩვენი მეგობრობაც დაიწყო… ამის მერე იყო წლები რომლებიც ულამაზეს პერიოდად დარჩება ჩემს ცხოვრებაში. პერიოდად – რომელიც ვეღარ განვითარდება, პერიოდად – რომელიც მუდამ ახალგაზრდად და ბავშვად დარჩება. პერიოდად – რომელიც ანკარა და სუფთა იყო, წრფელი მეგობრობით და სიყვარულით სავსე. ეს იქნება პერიოდი, რომლის ნოსტალგიაც გამყვება მთელი ცხოვრება და რომელიც ჩემს ცხოვრებაში ვეღარასდროს დაბრუნდება.

მარი ჩემს გვერდით ფიზიკურად აღარ არის… ყოველი ცხოვრებისეული აღმასვლის თუ დაღმასვლის დროს, მიუხედავად განვლილი 2 წლისა, ისევ მარი ტივტივდება თავში, ისევ გარბის ხელი მისი ნომრის ასაკრებად და ყოველთვის როცა ყველაზე დიდი განცდა მოდის, არ აქვს მნიშვნელობა დადებითი თუ უარყოფითი, მას თან მოყვება აზრი… აზრი იმის თაობაზე რომ მარი ამას სხვანაირად გაიგებდა, რომ მარი ამას სხვანაირად მიუდგებოდა… რომ მარი უბრალოდ გაჩუმდებოდა და მომისმენდა… რომ მარის ეს სიჩუმე, ყველა სიტყვას ერთად აღებულს გადაწონიდა…

ესაა ურთიერთობა, რომელიც, ყოველი გახსენებისას, ცრემლიანი სიცილით მაცინებს და ამ სიცილით მტკენს გულს…

28 თებერვალს 2 წელი სრულდება იმ ავადსახსენებელი შეტყობინების მოსვლის დღიდან…

.


3 Comments

Hipdeep Family ანუ მელანქოლიური ვეფხვები

edward-gorey

“იანვარში, ბიძაშვილი ფრედი,

ვიპოვეთ ჩვენ სხვენში მკვდარი.

თებერვლის უცნაური თავგადასავალი

მამა კარგავს კბილის პროტეზს.

მარტში ფიონა შეშინდა, ღამით სახლის გზაზე მომავალი

დიდი შავი მანქანით გააქროლეს  შორეულ მხარეში.”

არა მეგობრებო, ეს ჩემი შეთხზული არ გეგონოთ… ეს ერთი “ცოტათი” (?) უცნაური ჯგუფის სიმღერის პირველი სტროფია, რაც საკმარისია ალბათ  იმისთვის რომ გაკვირვება მოასწროთ.

ტექსტი საკმაოდ გემოვნებით შეთხზულ მუსიკას ადევს. ისეთს, ყურს რომ ესიამოვნება და კიდევ ბევრჯერ მოგინდებათ მისი გამეორება, ოღონდ ტექსტს ყურადღება არ უნდა მიაქციოთ. ვრცლად


4 Comments

X ფაქტორი – ზოგადი მიმოხილვა

X Factor . X ფაქტორი

არც თუ ისე ცოტა ხანია რაც ქართულ ტელესივრცეში X ფაქტორი გამოჩნდა, უკვე საკმაო რეიტინგიც მოიპოვა და დიდი პოპულარობითაც სარგებლობს.

სიმართლე გითხრათ შესარჩევი ტურებიდან გამომდინარე, ალბათ ისევე როგორც მაყურებლის უმეტესობას, მრჩებოდა შთაბეჭდილება იმისა რომ არ განსხვავდებოდა სხვა დანარჩენი კონკურსებისგან, რაც საქართველოში ჩატარებულა აქამდე, გამომცდელი მზერა შევავლე ტელეეთერში გასულ შემდგომ ეტაპებს და აგერ უკვე მესამე პირდაპირი ეთერიც მოვილიე და გამიჩნდა სურვილი აზრი დამეფიქსირებინა ბლოგზე.

პროექტში ჟიურის ჩართულობა ყველაზე მეტად მომწონს. როგორც იქნა მათ სიტყვას, ფორმალურად თუ რეალურად, ფასი დაედო.

მენტორებს შორის გადანაწილებული კატეგორიებიც და მათი შეჯიბრობითობაც დასაფასებელია, თუმცა ვფიქრობ საუკეთესო ოთხეულის არჩევის დროს მენტორებს რამდენიმე მარგალიტი “გაეპარათ”. მაგალითისთვის მოვიყვან ანრი ღუდუშაურს, რომელიც გიორგი გაბუნიას ვფიქრობ არ უნდა გაეშვა. მე მის ადგილზე მიშო ელიავას ადგილს, რომელიც მის “მგლებში”, ჩემი აზრით, ყველაზე სუსტი რგოლია, ამ ადამიანს დავუთმობდი (თუმცა მიშო დღეს უკვე განვითარების გზას ადგას). მაგრამ მე მის ადგილას არ ვარ …🙂 გვერდს ვერ ავუვლი წამყვანებს და აუცილებლად ვიტყვი, რომ ძალიან მოწესრიგებულები არიან, თითქოს შეხმატკბილებულებიც, მაგრამ სიცოცხლე მაკლია მათგან. უფრო მეტი ენერგიაა საჭირო და რაც მთავარია ბუნებრივობა, რის ნაკლებობასაც განვიცდი პროექტის დაწყების პირველივე დღიდან.

პროექტში რამდენიმე გამოკვეთილი ლიდერიც გვყავს, ვრცლად