ნინაკას ბლოგი

I just want to live while I'm alive…


დატოვე კომენტარი

სვანეთის მაგია

სვანეთი, მესტია
სვანეთში წასვლაზე არასდროს იყოყმანო, ადექი და წადი! მერე რა, თუ უკვე ნამყოფი ხარ?! ეს მიზეზი, დამერწმუნე, უძლურია იმ ყველაფერთან, რაც იქ არის. ეს ის ადგილია, სადაც ყოველ ჩასვლაზე რაღაც და ვიღაც ახალი გხვდება. ლამაზი, ძლიერი და თბილი ადამიანები, მათსავით ლამაზი და ძლიერი ბუნება.
აქ აზრები თავისით ლაგდება.
აქ ადამიანები ნამდვილები არიან.
აქ ბუნება გაიძულებს იყო ის, რაც ხარ, მიხვდე რა გინდა, შთაგაგონებს ათასი იდეით და გაძლიერებს.

ვრცლად


დატოვე კომენტარი

ცის კარი

ისეთია მთვარე… რომ შეხედავ, გაბადრულიაო იტყვი… აი თურმე რატომ ეძახიან ასეთ სავსე მთვარეს “ბადრ მთვარეს”.

ისეთია, უფლისწულს გავს. თითქოს სხივების გვირგვინი ადგას თავზე და უფრო მეტად ბრწყინავს ამით.

უხდება ფანჯრის სარკმელს, ადამიანად აღიქვამ.

აი, თითქოს თვალებიც აქვს, ცხვირიც და პირიც.

უფლისწულია, ღამის უფლისწული. სახით ოდნავ ჩემსკენ გადმოხრილი. უყურებს ზემოდან შემოგარენს და დედამიწას კოლიზეუმად აღიქვამს. მოსასხამად ზურგს ერთი ღრუბელი უფარავს, ხოლო ფიანდაზად ფერხთით მეორე აქვს გაგებული. მის პატივსაცემადაა ცა გაწმენდილი, სარკესავით ირეკლავს დედამიწას და ზემოთ, უსასრულობაში იმეორებს. იმეორებს და ბუმერანგივით აბრუნებს უკან თითოეულ ქმედებას.

მოდის უფლისწული და მასთან ერთად მხევლებიც მოაპობენ ცის კარისკენ მომავალ გზას.

უყურებ და ხვდები რომ დედამიწა მართლა მრგვალია, მრგვალია კოლიზეუმივით, ტახტზე კი უფლისწული ბადრი ზის. ზის და უყურებს ყველაზე გულახდილ სპექტაკლს, რომელსაც “ღამე” ქვია. ფიქრებით გულახდილი, ქმედებით გულახდილი, საკუთარ თავთან შიშვლად დარჩენილი ღამე…

მხევლებს უკან არმია მოსჩანს, წვრილვარსკვლავთა არმია. რაც უფრო ახლოსაა ცის კარი, მით უფრო მკვეთრად ხილული ხდება თითოეული ჯარისკაცი.

კოლიზეუმში სპექტაკლი დასასრულს უახლოვდება. “ღამე” სრულდება, ცის კარს დედოფლის სხივი სწვდა. ხილული ხდება თითოეული ჩრდილი.

უფლისწული ცის კარში იკარგება…

დედოფლის ჯერია…

გათენდა…


დატოვე კომენტარი

წერილი ადრესატს

ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ მეგობრობა ყველაზე ძლიერი ურთიერთობაა, ზოგჯერ სიყვარულზე ძლიერიც კი… ეს ჩემი სუბიექტური აზრია და სულაც არ არის აუცილებელი დამეთანხმოთ.

იმასაც ვფიქრობდი ხოლმე, რომ ამ ძლიერი ურთიერთობის უსიტყვოდ და საუბრის გარეშე დასრულება, ისე რომ აზრთა გაცვლა-გამოცვლა არ მომხდარიყო ორ ადამიანს შორის, შეუძლებელი იყო. შეუძლებელი იყო, მითუმეტეს, მაშინ, როცა ამ მეგობრობას წლები და კიდევ ათასი წვრილმანი ამყარებს, წვრილმანი რომელიც ყველაზე ძვირფასი ხდება. თუმცა აღმოჩნდა რომ ვცდებოდი. კიდევ ერთხელ დამარწმუნა გარემოებებმა, რომ სიტყვა “არასოდეს” არასოდეს უნდა გამოვიყენო. რამდენიც მას ვიტყვი, იმდენჯერ მიმტკიცებს ცხოვრება საწინააღმდეგოს.

***

საუბარი ყოველთვის საუკეთესო გამოსავლად მიმაჩნდა, ეს შენც იცი.  საუბარი არა ელექტრონული საშუალებებით, არამედ ცოცხლად, ნამდვილი დიალოგი, პირისპირ. ესაა ნამდვილი ურთიერთობა. ჩვენც ნამდვილები ვიყავით. მე შენ ნამდვილად გთვლიდი, ხშირად კი ყველაზე ნამდვილად… ამიტომ ვერასდროს წარმომედგინა დასასრული და თანაც ასეთი, ქაოტური და მდუმარე დასასრული.  დიახ, ჩვენ ჩვენი წვლილი ორივემ შევიტანეთ ამ ქაოსში, რომელიც უცებ დადგა. არ ვაპირებ ვისაუბრო იმაზე, რის თქმას ვაპირებდი, არც სათქმელის რაოდენობას დავაკონკრეტებ. ფუჭი იქნება და თავისი ვადაც გაუვიდა…

ვიცი, რომ ადრე თუ გვიან წაიკითხავ და მიხვდები რომ შენ გწერ. იცი რომ შენი კარგად ყოფნა ყოველთვის გამახარებს.

გულწრფელად,

ნამდვილი მე. 🙂


დატოვე კომენტარი

გაიზაფხულებს

შემოდგომა, ჯუთა

ოქტომბრის სიცივე ოდესმე თუ ასეთ კომფორტს შემიქმნიდა ვერც კი ვიფიქრებდი.  საოცარი სიმყუდროვის სუსხია ქუჩაში, სახლში კი შეორთქლილი ფანჯრები მაბედნიერებს.

არ ვიცი რატომ, მაგრამ დიდი ხნის ნანატრ სიმშვიდის გრძნობას მგვრის ნაადრევი ზამთრის “ფუსფუსი” გარშემო. თითქოს იმას მიბრუნებს რაც ვრცლად


დატოვე კომენტარი

“ზამთარია”

ზამთარი მიყვარს–მეთქი რომ ვთქვა ვინმე დამიჯერებთ? არა, ვიცი. საკუთარ თავს თვითონაც არ დავუჯერებ. სითბოსა და მშვიდი ამინდის მოყვარული ვარ. მშვიდი წვიმაც მიყვარს და თოვლიც, ქარის გარეშე.

ჰო, ზამთარი არ მიყვარს–მეთქი ვამბობ, მაგრამ აქვე იმასაც ვიტყვი რომ ყველაფერს თავისი რომანტიკა აქვს. მათ შორის ამ უკანასკნელსაც.

დიდი ზაფხული იყო ჩემთვის, ბევრი, აქამდე უნახავი ადგილებითა და სხვადასხვა ემოციებით დატვირთული. ცხელი ზაფხული იყო, ყველანაირი გაგებით, ჰოდა სიცივე მოვინდომე, იმდენად მოვინდომე რომ ოქტომბრის დასაწყისში დავუწყე ძებნა. იმდენი ვეძიე თოვლიანი ადგილი, რომ ბოლოს ჯუთაში ამოვყავი თავი, დიდი იმედით რომ თოვლი დამხვდებოდა. იქ მისულს კი ვრცლად


დატოვე კომენტარი

Lullaby

L of 1900

მუსიკა, ეს არის ის, რის გარეშეც ბევრი ფილმის კადრი, უბრალოდ მშრალი და ნაკლებად ემოციური იქნებოდა. მუსიკა ის საშუალებაა, რომელიც ხშირად ფილმის კულმინაციური მომენტების გასამძაფრებლად გამოიყენება. მუსიკა ის ენაა, რომელიც ფილმის ყურებისას გაიძულებს ბოლომდე შეიგრძნო ის, რასაც ხედავ, ითრევს ყურს, გონებას, სხეულს და თვალებს აიძულებს კადრს მიღმა კიდევ უფრო მეტი ემოცია დაინახოს და შეიგრძნოს. არსებობს მუსიკალური თემები, რომლებიც პირდაპირ ფილმთან ასოცირდება და პირიქით, ისინი ერთად ერთ მთლიანს ქმნიან, სრულყოფილებას. ვრცლად


დატოვე კომენტარი

“გზა ნაფიქრი ნაბიჯით მიქროდა, იცვლიდა რითმს”…

10495831_879458722075213_1806716486031372500_o

.

დიდი ხანია ბლოგი ჩემი მუსიკალური ათეულით აღარ გამინებივრებია.  და აი ისიც:  ვრცლად