ნინაკას ბლოგი

I just want to live while I'm alive…


4 Comments

როცა აკორდები კადრებად იქცევა

როცა აკორდები კადრებად იქცევა…

მოსვენებას ვკარგავ, ვგრძნობ სისხლი როგორ მიდუღს და სადაცაა ორთქლმავალივით კივილს დაიწყებს ჩემი ყურები, ისე, როგორც მულტფილმებშია.

იკივლებს და შემდეგ კივილს მელოდიის რითმს ააყოლებს.

ერთი  ორი  სამი…  ერთი  ორი  სამი…

ნაბიჯი წინ, ნაბიჯი მარჯვნივ, პარტნიორს მიყევი…

ჩრდილები ცეკვავენ.

გიტარა ლამაზად ახვევს აკორდებს.

აივნიდან გადმომდგარი შავგვრემანი, ხუჭუჭა ქალი თმაში წითელ ორქიდეას ისწორებს.

მზის სხივი სხეულის თითოეულ ნაკვთს აშუქებს.

გიტარისტის წინ, ასფალტზე, ქალის ჩრდილი ცეკვავს… ვნებიანად… გამალებით…

ხელის ერთი მოძრაობა ზემოთ, მარჯვნივ… მეორე ქვემოთ, მარცხნივ…

კაბა ირხევა ქარის დაბერვაზე, ქალის სილუეტს იმეორებს…

სიმები იხლართება და სანოტო რვეულზე რითმულ ზიგზაგებს ხატავს.

ჩრდილი აკორდებს მიყვება, რითმულად, ფეხის აწყობით…

ნაბიჯი წინ, ნაბიჯი უკან…

ერთი  ორი  სამი…  ერთი  ორი  სამი…

რითმი სისხლში დუღს, მოსვენებას გიკარგავს. ვრცლად

Advertisements


6 Comments

მიწა

Photographer Ninnaka

დღეს რაღაც გამოთბა. ბებერი ძვლები გავშალე და ნელ-ნელა ვცადე ფეხზე ადგომა. ფანჯრიდან მზის სხივმა შემოანათა დილით და მეც თავი ისევ ახალგაზრდად ვიგრძენი. გარშემო ყველა მიმტკიცებს, დაბერდი და არაფრის თავი აღარ გაქვსო. ნუთუ მართლა ასე დავჩაჩანაკდი?

ნელ-ნელა ჩავიარე კიბის ათი საფეხური და ეზოში ჩავედი. მიწაზე უკვე გაყვითლებული ფოთლები ეყარა და ხეც გატიტვლებულა, ჩემი გულაბი… რამდენი წელია ვუვლი და მაინც მატკბობს თავისი ნაყოფით. მივუჯექი გვერდით და დავიწყეთ ჩვეული საუბარი. დიდი ხანია ხმა არ გამიცია მისთვის, ალბათ ორი კვირაა. იმედია მაპატიებს და ისევ ისე გაიშრიალებს როგორც სჩვევია. ტანზე კორძები ამოსვლია და ფესვები მიწიდან ზემოთ ამოუყრია. ნეტა აქამდე რატომ ვერ შევამჩნიე? თუმცა არ მიკვირს, არც მას სურს აღიაროს თავისი სიბერე, ჩემი შვილის თქმის არ იყოს ეს ხე ნელ-ნელა მე მემსგავსება, ჩემსავით იხრება წელში და ნაოჭდება, ჩემსავით ამოსდის გვერდებზე კორძები, როგორც მე ხელებზე.

მზე შუბის ტარზე გადმოვიდა და პირდაპირ თავზე დამანათა. სხივმა დამიარა მთელს ტანში და ძალა მაგრძნობინა. ძალა რომელსაც აქამდე არ ვაფასებდი და ახლა ასე სანატრებელი გამიხდა. მზის სხივმა ფოთლების მიღმა თამაში დაიწყო და ნიავმაც მას ხელი შეუწყო. თვალებზე მომელამუნება და ისევ მიიმალება ყვითელ ფოთლებში. დახუჭობანა ვითამაშოთ? გავუცინე და თითქოს მანაც გამიცინაო კიდევ მომეფერა თმებზე ნიავთან ერთად. რა კარგი სუნი დგას, მიწის სუნი ვიგრძენი და ვრცლად


4 Comments

ძაღლური ცხოვრების დღეები…

ერთი უბრალო “მაწანწალა” ვარ, როგორც ყველა მეძახის. არა და მაწანწალად კი არ დავბადებულვარ, ვცხოვრობდი ერთ დიდ და ლამაზ სახლში, მქონდა სითბო, საჭმელი, ადამიანი მყავდა გვერდზე რომელსაც ძალიან ვუყვარდი, ყოველთვის მეფერებოდა და მივლიდა, ზრუნვას არ მაკლებდა. მეც მიყვარდა, ისე ძალიან მიყვარდა რომ მისი სიკვდილის მერე იმ სახლთან ყოველდღე მივდივარ, მერე რა რომ იქ სულ უცხოები ცხოვრობენ და მე არც კი მიცნობენ. ის ლამაზი სახლი სულ მას მაგონებს. მახსენდება როგორ მეფერებოდა და მეთამაშებოდა… ახლა კი… ვინაა ჩემი პატრონი რომ მომხედოს, დავდივარ დაუბანელი და იმ იმედად ვარ რომ ვინმეს შევეცოდები და ერთ ლუკმა პურს გაიმეტებს ჩემთვის. რატომ ღმერთო? რატომ გავჩნდი ფუფუნებაში თუ ჩემი ბოლო ეს უნდა ყოფილიყო? ალბათ რამე გავაკეთე ცუდად და ჩემს პატრონს ვაწყენინე, ხო, ალბათ ასეა… ეხლა გამახსენდა, ცოცხალი რომ იყო Continue reading


13 Comments

მ ო კ ლ ე ს . . .

საშინელი ხმა ისმოდა… ქუჩებს აყრუებდა ავტომატის ჯერი და რუსის ყიჟინა… ირგვლივ კვამლი იდგა, ფანჯრები შემურულიყო და მზის სხივი ოთახში აღარ აღწევდა… ან კი ჩანდა მზე? ცა რუხ კვამლს დაეფარა, დიდი ღრუბელივით მოსდებოდა და ცის ფერს გვავიწყებდა…

ოთახიდან ფეხს არ ვიცვლიდი, დედაჩემი კი საშინლად მოთქვამდა. მეხვეწებოდა წავყოლოდი, სად? თვითონაც არ იცოდა, მთავარი იყო იმ ადგილს გავცლოდით.  ქუჩიდან კვნესის ხმა შემოდიოდა და რუსის უწმაწური დიალოგი. ყოველი აფეთქებისას კორპუსი ხუხულა კოშკივით ტორტმანებდა და თავს ძლივს იმაგრებდა. მიკვირს როგორ გაუძლო ამდენს, დღესაც მყარად დგას… მორიგი აფეთქების ხმაზე დედა მომვარდა, ჩამავლო მკლავში ხელი, ჩემი ძალით ვრცლად