ნინაკას ბლოგი

I just want to live while I'm alive…


4 Comments

ბალზაკისეული სიყვარული

“არავითარ ადამიანურ ენას, არავითარ აზრის გამოხატულებას ფერადებსა, მარმარილოსა, სიტყვებსა და ხმებში არ ძალუძს გრძნობის ნერვის, ჭეშმარიტების, სრულყოფის, მოულოდნელობის გადმოცემა! დიახ, ვინც ამბობს _ ხელოვნებაო, ის ტყუილს ამბობს. სიყვარული დაუსრულებელი გარდაქმნის პროცესს გადის, სანამ ჩვენს ცხოვრებას შეერთვოდეს და საუკუნოდ შეღებავდეს მას თავისი ცეცხლისფერი საღებავით. შეერთების საიდუმლოება მიუწვდომელია ათვისებისათვის და გაურბის მხატვრის ანალიზს. ნამდვილი ვნება იხატება ყვირილსა და ოხვრაში, რომელიც მოსაწყენია ცივი ადამიანისთვის…

სიყვარული გულუბრყვილო ნაკადულია, რომელიც მოლის, ყვავილების და კენჭების მიერ გაკეთებულ სარეცელზე მიჩხრიალებს; მაგრამ აი ის ღელედ, მდინარედ იქცევა, თავის ბუნებას და სახეს იცვლის ყოველი ახალი შენაკადის შემდეგ, ბოლოს უსაზღვრო ოკეანეს ერთვის, სადაც უსრულო ჭკუის ადამიანები მხოლოდ ერთფეროვნებას ხედავენ, ხოლო დიდი სულის ადამიანები დაუსრულებელ ჭვრეტაში არიან ჩაფლული.

ვინ გაბედავს აღწეროს გრძნობის ეს გარდამავალი ელფერი, ეს წვრილმანი, რომელსაც ასეთი ფასი აქვს, სიტყვები, რომლისთვისაც ბგერები არ არსებობს ენის სალაროებში, შეხედვანი, რომელნიც უფრო ნაყოფიერნი არიან, ვიდრე უმდიდრესი პოემები? თითოეულ ამ მისტიკურ სცენაში იხსნება უფსკრული, რომელსაც შეუძლია მთელი ადამიანური პოეზია ჩანთქას. როგორ გაგიმარტო სულის ცოცხალი და იდუმალი მღელვარებანი, როცა მშვენიერების ხილულ საიდუმლოებათა გადმოსაცემად სიტყვები არ გვყოფნის? რა ჯადოქრობაა! რამდენი საათი გამიტარებია ენით გამოუთქმელ ექსტაზში, როცა მხოლოდ მისი ცქერით ვტკბებოდი. რით ვიყავი ბედნიერი? თვით არ ვიცი. თუ ამ წუთებში მისი სახე განათლებული იყო რაღაც ფენომენის წყალობით ის გაბრწყინებული მეჩვენებოდა. სილამაზის ყოველი ელფერი ახალი დღესასწაული იყო ჩემი თვალისთვის, უცნობ ნეტარებას ანიჭებდა ჩემს გულს. სახის ყოველ ცვლილებაში მე მინდოდა გრძნობა, იმედი წამეკითხა. ეს სულთა უხმო საუბარი გარდამავალი სიხარულით იყო მდიდარი, იგი ჩემზე უღრმეს შთაბეჭდილებას ახდენდა, მისი ხმა ჩემში იწვევდა რაღაც სიშმაგეს, რომელიც მე თვით ვერ მომესპო…”

ონორე დე ბალზაკი, ნაწყვეტი “შაგრენის ტყავი”-დან.

p.s. არამგონია ამის შემდეგ ვინმემ რაიმე ახალი თქვას…


6 Comments

რა აიძულებს ადამიანს თვითმკვლელობაზე იფიქროს?

“არის რაღაც დიდი და შემაძრწუნებელი თვითმკვლელობაში. ბევრია ისეთი ადამიანი, რომლის ძირს ჩამოვარდნა არაა სახიფათო, როგორც ბავშვისა, რომელიც ისეთი სიმაღლიდან ვარდება, რომ არ შავდება; მაგრამ დიდი ადამიანის დასამსხვრევად საჭიროა, რომ იგი დიდი სიმაღლიდან გადმოვარდეს, ზეცამდე იყოს ასული, რაღაც მიუწვდომელი სამოთხე ჰქონდეს დანახული. შეუბრალებელი უნდა იყოს ქარიშხალი, რომელიც ადამიანს აიძულებს სულიერი მშვიდობა სთხოვოს დამბაჩის ლულას. რამდენი ახალგაზრდა ნიჭი ჭკნება და იღუპება მანსარდებში მეგობრის, ნუგეშისმცემელი ქალის უყოლობის გამო, მილიონ არსებათა შორის, ოქროთი დაღლილი და მოწყენილი ბრბოს თვალწინ!…” ბალზაკი. 

ამ პოსტის დაწერა ჩემი ერთი ნაცნობის გამო გადავწყვიტე. სიმართლე გითხრათ არც თუ ისე დიდი ხანია რაც ვიცნობ და მეგობრებიც ნამდვილად არ ვართ, თუმცა ამ გარემოებამ მაინც არ შეუშალა ხელი მას, გულახდილად დამლაპარაკებოდა და თავისი სულიერი მდგომარეობა ჩემთვის გაენდო.  კონკრეტულად არაფერი მოუყოლია თავისი ცხოვრების შესახებ, უფრო ზოგადსაკაცობრიო თემებზე ვსაუბრობდით, საკუთარი შეხედულებები გამიზიარა ცხოვრებაზე, მეც ასეთი გულახდილობა რომ დავინახე ჩემი ადეკვატური აზრებიც გადმოვაფრქვიე. ჩემი გაკვირვება კი ერთმა გარემოებამ გამოიწვია, ეს ადამიანი ხშირად ახსენებდა სიკვდილს, ამ ქვეყნიდან წასვლას, სიმართლე გითხრათ გამიკვირდა, ახალგაზრდა გოგონები როგორც წესი ამ საკითხებზე ასე სეიოზულად არ ფიქრობენ, ყოველ შემთხვევაში ჩემს გარშემო ასეა. შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ეს ადამიანი საკმაოდ დიდ დეპრესიაში იყო გადაშვებული და იქიდან თავის დაღწევა უჭირდა, ჰოდა რადგანაც გული გადამიშალა შევეცადე მენუგეშებინა. თავის მოკვლაზე ვფიქრობო რომ მითხრა თავიდან საპასუხო სიტყვები ვერ მოვძებნე, ჯერ ვიფიქრე ხუმრობს-მეთქი, მაგრამ როცა ამ საკითხზე მსჯელობა დაიწყო, მივხვდი აქ სერიოზულად იყო საქმე. Continue reading