ნინაკას ბლოგი

I just want to live while I'm alive…


13 Comments

არ მინდა რომ გავიცრიცო…

ვზივარ და დროში მივაბიჯებ, თითქოს ნაკვალევს ვტოვებ, ნაკვალევს ვისთვის ან რისთვის არც კი ვიცი, მაგრამ ფიქრებმა უკვე მთელი 21 წლის მიმოხილვა გააკეთეს და 22-ესკენ მიაბიჯებენ. იყურებიან წინ, ხანაც უკან, უფრო მეტად კი აწმყოს დასცქერიან. აწმყოს რომელსაც გაცრეცილი ადამიანები თავისი სულივით ცრიცავენ. აწმყოს ცრიცავენ, სიცოცხლეს ცრიცავენ და უნდათ რომ შენც გაგცრიცონ.

გუშინ სარკეში ვიყურებოდი და უცებ ერთი კითხვა დავუსვი თავს: რა განსხვავებაა 12 წლის ნინოსა და 21 წლის ნინოს შორის-მეთქი? თურმე დიდი არც არაფერი. ისევ ისე მიყვარს მუსიკა, მულტფილმები, ისევ ისე მიყვარს ფილმები და თეატრი. ისევ ის ხასიათი მაქვს და ხან ძალიან პატარა რაღაც მწყინს, ხან კი ისევ თვალს ვხუჭავ და გასასამართლებელ საბუთს ვეძებ. შეიცვალა ის რომ სულ სხვა გზა ავირჩიე ცხოვრებაში და სულ სხვაგან დავიწყე პროფესიული სვლა. ვისწავლე ბევრი რამ და ვითომ გამოცდილებაც დამიგროვდა ადამიანებთან ურთიერთობის, მაგრამ მაინც მაოცებენ… როდესაც ვიტყვი რომ “აი უკვე ყველა კატეგორიის ადამიანს შევხვდი, განა ამაზე უარესი შეიძლება ვინმე იყოს?” არ აყოვნებს “უარესი” და მაშინვე თავს იჩენს… მაოცებს ადამიანების უემოციობა, მაოცებს ადამიანების ირონია, მაოცებს მათი თვითდამკვიდრებისაკენ მიმავალი გზები… ვრცლად


2 Comments

ქალი მაინც ქალია

“ქალი ჯოჯოხეთში რომ ჩააგდო და კუპრში ხარშო, მაინც ქალია …  ახალგაზრდა და მოხუცი,  ქალი ქალია”… ოტია იოსელიანი…

არ ვიცი შეგინიშნავთ თუ არა თავისუფლების მოედანზე, სასტუმრო თბილისი მარიოტის წინ ქალი, ჭრელ ადიალაში გახვეული. გარშემო ფუთებშემოლაგებული. თავისთვის წევს, ან ზის არავის ერჩის. Continue reading