ნინაკას ბლოგი

I just want to live while I'm alive…


13 Comments

მ ო კ ლ ე ს . . .

საშინელი ხმა ისმოდა… ქუჩებს აყრუებდა ავტომატის ჯერი და რუსის ყიჟინა… ირგვლივ კვამლი იდგა, ფანჯრები შემურულიყო და მზის სხივი ოთახში აღარ აღწევდა… ან კი ჩანდა მზე? ცა რუხ კვამლს დაეფარა, დიდი ღრუბელივით მოსდებოდა და ცის ფერს გვავიწყებდა…

ოთახიდან ფეხს არ ვიცვლიდი, დედაჩემი კი საშინლად მოთქვამდა. მეხვეწებოდა წავყოლოდი, სად? თვითონაც არ იცოდა, მთავარი იყო იმ ადგილს გავცლოდით.  ქუჩიდან კვნესის ხმა შემოდიოდა და რუსის უწმაწური დიალოგი. ყოველი აფეთქებისას კორპუსი ხუხულა კოშკივით ტორტმანებდა და თავს ძლივს იმაგრებდა. მიკვირს როგორ გაუძლო ამდენს, დღესაც მყარად დგას… მორიგი აფეთქების ხმაზე დედა მომვარდა, ჩამავლო მკლავში ხელი, ჩემი ძალით ვრცლად

Advertisements


2 Comments

ქალი მაინც ქალია

“ქალი ჯოჯოხეთში რომ ჩააგდო და კუპრში ხარშო, მაინც ქალია …  ახალგაზრდა და მოხუცი,  ქალი ქალია”… ოტია იოსელიანი…

არ ვიცი შეგინიშნავთ თუ არა თავისუფლების მოედანზე, სასტუმრო თბილისი მარიოტის წინ ქალი, ჭრელ ადიალაში გახვეული. გარშემო ფუთებშემოლაგებული. თავისთვის წევს, ან ზის არავის ერჩის. Continue reading